PIT od zaliczek na zysk w spółkach komandytowych – wyrok NSA

7 października 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek pobierania zaliczek PIT od wypłat zaliczek na zysk dla komplementariuszy spółki komandytowej jest nieuzasadniony.

Spór dotyczyła interpretacji przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych oraz obowiązków płatnika w spółkach komandytowych. Wątpliwości dotyczyły faktu wypłacenia zaliczek w trakcie roku podatkowego – zdaniem sądu nie odzwierciedlają one ostatecznego dochodu komplementariusza, który może ulec zmianie w wyniku rozliczeń rocznych spółki.

NSA podkreślił, że przepisy prawa podatkowego przewidują pobór zaliczek PIT w sytuacjach, gdy można w sposób pewny określić podstawę opodatkowania. W przypadku wypłat zaliczek na zysk komplementariuszy spółki komandytowej takie określenie jest niemożliwe przed zakończeniem roku obrotowego. W praktyce oznacza to, że wcześniejsze obciążanie podatkiem może prowadzić do sytuacji, w której komplementariusz zapłaci zaliczkę od kwoty, która nie odpowiada rzeczywistemu dochodowi osiągniętemu w danym roku podatkowym. Sąd zwrócił również uwagę na praktykę organów podatkowych, które w przeszłości wymagały od spółek komandytowych bieżącego poboru zaliczek PIT przy każdej wypłacie zaliczki na zysk. NSA stwierdził, że tego rodzaju procedura nie spełnia funkcji prewencyjnej ani fiskalnej, ponieważ dochód komplementariusza w trakcie roku może ulec zmianie w wyniku korekt bilansowych, kosztów uzyskania przychodów czy podziału zysku wśród pozostałych wspólników.

NSA w swoim uzasadnieniu odniósł się do istotnej różnicy między spółkami komandytowymi a innymi podmiotami, w których zaliczki PIT mogą być pobierane na bieżąco. Sąd podkreślił, że charakter prawny wypłat zaliczek na zysk w spółce komandytowej, jako części udziału w zyskach dopiero ostatecznie ustalanych po zakończeniu roku, wyklucza stosowanie analogicznych mechanizmów, jakie obowiązują w przypadku np. wynagrodzeń czy dywidend w innych formach prawnych.

Podstawa prawna: Wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r., sygn. II FSK 81/23